крикливо
КРИКЛИ́ВО. Присл. до крикли́вий 3, 4.
— Оце, як бачиш, — крикливо почала Параска,— чортова лобурячка трохи не вбила Василя (Мирний, IV, 1955, 72);
Повз них пройшла.. крикливо нафарбована дівчина (Панч, На калин. мості, 1965, 121).
Словник української мови (СУМ-11)